رویکردی نو بر آموزش کودکان

رویکردی نو بر آموزش کودکان

بررسی نقش فراگیری پیش‌دبستانی بر یادگیری مهارت‌های روانی-حرکتی و سازگاری اجتماعی دانش‌آموزان دوره ابتدایی شهرستان تنکابن

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 استادیار،گروه مدیریت آموزشی، موسسه آموزش عالی شفق ،تنکابن،ایران(نویسنده مسئول)
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی، موسسه آموزش عالی شفق،تنکابن،ایران
چکیده
زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف تبیین و بررسی نقش فراگیری پیش‌دبستانی در یادگیری مهارت‌های روانی-حرکتی و سازگاری اجتماعی دانش‌آمtان دوره ابتدایی در شهرستان تنکابن (سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳) به اجرا درآمد. با توجه به اینکه دوران پیش از دبستان به عنوان زیربنای رشد جامع کودک شناخته می‌شود، این مطالعه درصدد بود تا تحلیل نماید چگونه تجربه این دوره آموزشی می‌تواند منجر به بهبود توانمندی‌های جسمانی-حرکتی و تسهیل انطباق اجتماعی دانش‌آموزان در سال‌های حساس نخست دبستان گردد.

روش پژوهش: این مطالعه در قالب طرح علی-مقایسه‌ای (پس‌رویدادی) طراحی شد؛ بدین معنا که متغیر مستقل (فراگیری پیش‌دبستانی) توسط پژوهشگر دستکاری نشده و بر اساس تجربه‌های واقعی آزمودنی‌ها مورد سنجش قرار گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل ۶۰۰۰ دانش‌آموز سال اول تا سوم ابتدایی بود که از این تعداد، ۳۶۱ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه فراگیری پیش‌دبستانی (شاه محمدی، ۱۳۹۲)، مقیاس مهارت‌های روانی-حرکتی (لینکلن-اوزرتسکی) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی (پیکل و ویسمن، ۱۹۹۹) بود. پس از تایید نرمال بودن توزیع داده‌ها توسط آزمون کولموگروف-اسمیرنوف، تحلیل‌های آماری شامل تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA)، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی در نرم‌افزار SPSS اجرا گردید.

یافته‌ها:* نتایج تحلیل مانوا نشان داد که فراگیری پیش‌دبستانی رابطه مثبت و معناداری با ترکیب متغیرهای وابسته دارد و مقدار اتای جزئی مربع بین ۰.۴۴۵ تا ۰.۴۹۵)، حاکی از اندازه اثر متوسط به بالا و قدرت تبیین قابل توجه این متغیر است. همچنین، همبستگی مثبت و معناداری بین پیش‌دبستانی با هر دو متغیر مهارت‌های روانی-حرکتی و سازگاری اجتماعی مشاهده شد. نتایج تحلیل رگرسیون نیز تایید کرد که مهارت‌های روانی-حرکتی به عنوان یک متغیر پیش‌بین، نقش مثبت و معناداری در تبیین میزان سازگاری اجتماعی دانش‌آموزان ایفا می‌کند.
*نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که گذراندن دوره پیش‌دبستانی با ارتقای توانمندی‌های عصبی-عضلانی، بهبود هماهنگی‌های حرکتی و همچنین تقویت اعتماد به نفس و پذیرش اجتماعی همراه است که در مجموع، زمینه‌ساز سازگاری مؤثرتر کودکان با محیط مدرسه می‌گردد. با این حال، با توجه به ماهیت پس‌رویدادی پژوهش و عدم کنترل متغیرهای مداخله‌گر نظیر وضعیت اقتصادی-اجتماعی خانواده، این روابط باید به عنوان روابط پیش‌بین تفسیر شوند و نه لزوماً روابط علّی قطعی. در نهایت، توصیه می‌شود جهت بهینه‌سازی رشد همه‌جانبه دانش‌آموزان، بر ارتقای کیفی مراکز پیش‌دبستانی و تجهیز آن‌ها به امکانات حرکتی و تعاملی تأکید ورزیده شود
کلیدواژه‌ها
موضوعات

عنوان مقاله English

Examining the Role of Preschool Education in the Development of Psychomotor Skills and Social Adaptation among Primary

نویسندگان English

hamze abar 1
Fahimeh Abbasian 2
1 Assistant Professor, Department of Educational Management, Shafagh Higher Education Institute, Tonekabon, Iran (Corresponding Author
2 MSc in Educational Management, Shafagh Higher Education Institute, Tonekabon, Iran
چکیده English

.Background and Objective: This study examined the role of preschool education in the development of psychomotor skills and social adaptation among primary school students in Tonekabon during the 2024-2025 academic year, emphasizing the preschool period's importance as a foundation for holistic child development.

Method: Employing a causal-comparative (ex post facto) design, the study sampled 361 students from a population of 6,000 (grades 1-3) via stratified random sampling. Instruments included the Preschool Education Questionnaire, the Lincoln-Oseretsky Psychomotor Scale, and the Pickel & Weissman Social Adaptation Questionnaire. After verifying normality via the Kolmogorov-Smirnov test, data were analyzed using MANOVA, Pearson correlation, and linear regression in SPSS.

Findings: MANOVA revealed a statistically significant positive relationship between preschool education and the combined dependent variables, with a substantial effect size ($\eta_p^2 = 0.445$ to $0.495$). Significant positive correlations were observed between preschool attendance and both psychomotor skills and social adaptation. Furthermore, regression analysis identified psychomotor skills as a significant positive predictor of social adaptation.

Conclusion: Completing preschool education is associated with enhanced neuromuscular coordination, self-confidence, and social acceptance, facilitating smoother school integration. Given the ex post facto design and lack of control for family socio-economic status, these associations should be interpreted as predictive rather than definitive causalities. To optimize student growth, qualitative improvements and the provision of motor and interactive facilities in preschool centers are strongly recommended.

کلیدواژه‌ها English

Preschool Education
Psychomotor Skills
Social Adaptation
School Readiness
Holistic Child

  • تاریخ دریافت 27 تیر 1405
  • تاریخ بازنگری 30 شهریور 1405
  • تاریخ پذیرش 01 مهر 1405
  • تاریخ اولین انتشار 12 مهر 1405
  • تاریخ انتشار 01 آذر 1405