رویکردی نو بر آموزش کودکان

رویکردی نو بر آموزش کودکان

اثربخشی رواندرمانی مثبت نگر بر انعطاف پذیری شناختی، سرخوردگی زناشویی و رشد پس از آسیب در زنان مبتلا به سرطان

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
ماروس رفیعی 1
شاهد مسعودی 2
مسعود خاکپور 2
1 دانشجوی دکتری، گروه مشاوره، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
2 استادیار، گروه مشاوره و روان شناسی، واحد قوچان، دانشگاه آزاد اسلامی، قوچان، ایران.
10.22034/naes.2024.463096.1458
چکیده
ابتلا به بیماری سرطان، بحرانی آسیب زا می باشد که تاثیر به سزایی در ابعاد گوناگون زندگی شخص دارد. بنابراین هدف این پژوهش بررسی اثربخشی رواندرمانی مثبت نگر بر انعطاف پذیری شناختی، سرخوردگی زناشویی و رشد پس از آسیب در زنان مبتلا به سرطان در شهر مشهد بود.پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری زنان مبتلا به سرطان مراجعه کننده به بیمارستان امید و مراکز تخصصی مشهد در سال 1400 بود. از میان این افراد، 36 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل ( هر گروه شامل 18 نفر) جایگزین شدند. سپس روان درمانی مثبت نگر (به مدت 8 جلسه 90 دقیقه ای) روی گروه آزمایش اجرا شد و گروه کنترل هیچگونه درمانی دریافت نکرد. هر دو گروه به پرسشنامه های انعطاف پذیری شناختی دنای و ونادروال (2010)، سرخوردگی زناشویی کایزر (1993) و رشد پس از آسیب تدسچی و کالهون (1996) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی با نرم افزار آماریSPSS نسخه 23 تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که مداخله رواندرمانی مثبت نگر بر افزایش انعطاف‌پذیری شناختی، افزایش رشد پس از آسیب و کاهش سرخوردگی زناشویی در زنان مبتلا به سرطان مؤثر بوده است (01/0 ≥p ).از آنجا که رواندرمانی مثبت نگر اثرات مطلوبی روی متغیرهای پژوهش پیش رو داشته است، بنابراین استفاده از آن به منظور روش درمانی موثر جهت حمایت از بیماران خاص سرطانی پیشنهاد می شود
کلیدواژه‌ها
درمان مثبت نگر
رشد پس از آسیب
سرخوردگی زناشویی
انعطاف پذیری شناختی

موضوعات

عنوان مقاله English

the effectiveness of positive psychotherapy on cognitive flexibility, marital frustration and post-traumatic growth in women with cancer

نویسندگان English

Marous Rafiee 1
Shahed Masoodi 2
Masoud Khakpour 2
1 Ph. D student, Department of Counseling, Mashhad Branch, Islamic Azad University, Mashhad, Iran
2 Assistant professor, Department of Counseling and Psychology, Quchan Branch, Islamic Azad University, Quchan
چکیده English

Abstract

Objective: The aim of the current study was to investigate the effectiveness of positive psychotherapy on cognitive flexibility, marital frustration and post-traumatic growth in women with cancer in Mashhad. Method: The research method was semi-experimental research with a pre-test and post-test design with a control group. The statistical population included all women with cancer who referred to Omid hospital and specialized centers in Mashhad in 1400. 36 women with cancer (18 women in each group). Then positive psychotherapy (for 8 sessions of 90 minutes) was performed on the experimental group and the control group did not receive any therapy. Both groups responded to the cognitive flexibility questionnaires of Denay and Vanaderval (2010), marital frustration by Kaiser (1993) and post-traumatic growth by Tedeschi and Calhoun (1996). Data analysis was performed using the repeated measures analysis of variance test and Bonferroni post hoc test using SPSS statistical software (version 23). Findings: The findings showed that positive psychotherapy was effective in increasing cognitive flexibility, increasing post-traumatic growth and decreasing marital frustration in women with cancer (p ≥ 0/01).

کلیدواژه‌ها English

درمان مثبت نگر
رشد پس از آسیب
سرخوردگی زناشویی
انعطاف پذیری شناختی
باجلان، مهین؛ محمدی، ز؛ جهرمی، ق. (2022). اثربخشی درمان وحدت مدار بر اضطراب مرگ و تاب آوری بیماران مبتلا به سرطان خون. فصلنامه روان‌شناسی کاربردی, 16(3)، 112-193.
خطیبی، گودرزی، محمود؛ یاراحمدی، یحیی. (2020). بررسی رابطه‌ بین مسئولیت پذیری و نیازهای بنیادین گلاسر با ازدواج رضایت مند: نقش میانجی تاب‌آوری. مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد, 62، 16-33.
روشنک، خ؛ زهره، خ؛ شهره، ش. س. (2015). تاثیر روان درمانی مثبت نگر بر علائم افسردگی و توانمندی های منش در بیماران مبتلا به سرطان.
سیدمحمودی، سیدجواد؛ رحیمی، چنگیز؛ جابر، م؛ نورا... (2013). ویژگی‌های روان‌سنجی پرسشنامه‌ی رشد پس از سانحه (PTGI). فصلنامه علمی روشها و مدلهای روانشناختی, 3(شماره 12)، 93-108.
عبدالقادری، ماریه؛ کافی، موسی، س؛ بشرپور. (2017). بررسی اثربخشی روان‌درمانی مثبت‌نگر بر سازگاری زناشویی و شادکامی در زنان با تعارض‌های زناشویی. دستاوردهای روانشناسی بالینی، 3(1)، 59-72.
غضنفریان پور، غ؛ چلبیانلو. (2021). اثربخشی مداخله‌ کوتاه‌مدت شفقت به خود بر عاطفه مثبت و منفی و رضایت از زندگی. نشریه علمی رویش روان شناسی، 10(3)، 121-134.
کریمی، رامین؛ میرزاییان؛ عباسی. (2023). اثربخشی روان‌درمانی مثبت‌گرا بر امید به زندگی و بهزیستی روان‌شناختی زنان مبتلا به سرطان پستان. خانواده درمانی کاربردی، 3(شماره 5)، 35-54.
کوشا، د؛ طباطبایی، سادات، س؛ زاده، ش؛ آهی، قاسم. (2022). مقایسه اثربخشی رفتاردرمانی مثبت‌نگر گروهی با درمان شناختی-رفتاری گروهی بر انعطاف‌پذیری شناختی در زنان مبتلا به سرطان پستان. مجله علوم پزشکی فیض، 26(6)، 691-702.  http://feyz.kaums.ac.ir/article-۱-۴۷۰۰-fa.html  
مرادپوردزفولی، مهسا؛ فهیم، نوید؛ سعدونی؛ ضیاء و نیکزادیان، محمد. (1398). مقایسه میزان رضایت زناشویی در زنان سالم و زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعه کننده به بیمارستان امام حسن مجتبی(ع) دزفول سال 1397، دوازدهمین همایش تازه های علوم بهداشتی کشور، تهران.
میردریکوند، ف؛ گودرزی، قاسمی، ندا؛ غلامرضایی. (2019). اثربخشی روان درمانی مثبت بر انعطاف ناپذیری روان شناختی و خودکارآمدی درد زنان مبتلا به درد مزمن. بیهوشی و درد، 9(4)، 1-14.
میرکمالی، ف؛ خسروی، احمد، س؛ شایگان،ایمانی، افشار، ک؛ عشرت. (2021). اثر بخشی آموزش روانشناسی مثبت گرا بر انعطاف پذیری شناختی و سرسختی روانشناختی پرستاران. نشریه آموزش پرستاری، 10(3)، 1-10.

  • تاریخ دریافت 02 تیر 1403
  • تاریخ بازنگری 02 دی 1403
  • تاریخ پذیرش 12 آبان 1403
  • تاریخ اولین انتشار 03 دی 1403
  • تاریخ انتشار 01 خرداد 1404